‘వెళ్లిపోవాలి’కి సబ్టైటిల్స్ చేయడం అయ్యాక, సినిమా ఎలాంటి భావం కలిగిస్తుందా అని మ్యూట్లో పెట్టుకుని చూశాను. కొన్నిసార్లు మేము మరీ ఇంత లోతుగా మాట్లాడేశామా అనిపించింది. తెలుగులో మామూలు మాటలు కూడా ఆంగ్లంలో గంభీరంగా ధ్వనిస్తాయి. కొన్నిసార్లు సరదాగా ఉంది. కొన్నిసార్లు కండపోయిన ఎముకలా కూడా ఉంది. ఆ మాటల వేగానికి ఆ రాజీ తప్పదేమో. కానీ ఓ పది పన్నెండేళ్లుగా సబ్ టైటిల్స్ ఉన్నవే ఎక్కువ చూడటం అలవాటయ్యాక, మా సినిమాకు కూడా ఇవి పడటం ఆ చిట్టచివరి అలంకరణేదో పూర్తయినట్టుగా అనిపించింది. సబ్ టైటిల్స్ చేసిన మిత్రులందరూ ఎంత దగ్గరగా మా మాటలను తీసుకునివుంటారా అని తలుచుకుని సంతోషం కలిగింది.
మాటల్లో అంతగా తెలియదుగానీ నిశ్శబ్దంగా చూస్తే– టాల్స్టాయ్ కనబడ్డాడు. రష్యన్ అనువాద ప్రస్తావన వచ్చింది. ఫుకుఓకా వస్తాడు. లారీ బేకర్ వస్తాడు. నొరోవ్బాంజాద్ కనబడుతుంది. టాగూర్ ఉన్నాడు. రమణ మహర్షి ఉన్నాడు. ఇంక చలంను ఇంతగా తలుచుకున్నామా అనిపించింది. ఇప్పుడు ఇది పాన్ ఇండియా ఏం ఖర్మ, రియల్ వరల్డ్ సినిమా అయిపోయింది.
మొన్న ఆదివారం ఏప్రిల్ 17న రవీంద్ర భారతిలోని పైడి జైరాజ్ ప్రివ్యూ థియేటర్లో మా ‘వెళ్లిపోవాలి’ సినిమాను ప్రదర్శించారు. పెద్దగా జనమేం రాలేదు. కానీ వచ్చినవాళ్లు మాత్రం సానుకూలంగా మాట్లాడారు. తెలంగాణ భాషా సాంస్కృతిక శాఖ తరఫున ఈ థియేటర్లో మూడేళ్లుగా ‘సండే సినిమా’ పేరుతో ప్రపంచ సినిమాలను ప్రదర్శిస్తున్నారు. అయితే ఈ విభాగంలో మొదటిసారి ఒక తెలుగు సినిమాను వేశారు. అది వెళ్లిపోవాలి కావడం ఆశ్చర్యానందం! సినిమా అయిన తర్వాత మమ్మల్ని మాట్లాడమన్నారు. నా స్పందన:
ఎక్కడో చదివాను, దోస్తోవ్స్కీ తన మొదటి నవలను పట్టుకెళ్లి ఒక సంపాదకుడికి ఇస్తాడు. ఆయన దాన్ని చదివి, ‘నువ్వేం చేశావో నీకు తెలుసా?’ అన్నాడట. సినిమా తీయడం సగం అయ్యాక మమ్మల్ని మేము బూస్టప్ చేసుకోవడానికి మెహెర్తో జోక్ చేశాను, ‘నువ్వేం చేస్తున్నావో నీకు తెలీదు’ అని. ఇంతా చేస్తే దోస్తోవ్స్కీ తొలి వర్క్కు వచ్చిన స్పందనే అది. సో Meher! నీ ‘కరమజోవ్ బ్రదర్స్’ ఇంకా ముందే ఉంది.
సినిమాను యూట్యూబ్లో పెట్టడానికి ముందు దీన్ని ఎక్కడైనా స్క్రీన్ చేస్తే బాగుండేమో అనుకున్నాం. కానీ మేమేమీ కమర్షియల్ సినిమా తీయలేదు. ఆ స్క్రీనింగ్ను పబ్లిసిటీగా వాడుకొని మనమేమీ డబ్బులు చేసుకోలేము. ఏదో అప్రిసియేషన్ కోసం చేశాము. ఇంకోటేందంటే, ఇట్లాంటి క్లెయిమ్కు రుజువులు చూపలేముగానీ బహుశా ప్రపంచంలో దీనంత మినిమలిస్ట్ సినిమా ఇంకోటి ఉండకపోవచ్చు. మరి ఒక్క షో స్క్రీన్ చేయడానికి పది, ఇరవై వేలు అవుతుందంటున్నారు. అలాంటప్పుడు సినిమాకు పెట్టిన ఖర్చు కంటే ఎక్కువ ఒక్క షో కోసం వెచ్చించడం అనేది దీని ఫిలాసఫీకే విరుద్ధం. అందుకే కామ్గా యూట్యూబ్లో పెట్టేశాం.
నేను నా మొబైల్ ఫోన్లో వంద సినిమాలు చూసివుంటాను. మంచి వరల్డ్ సినిమాలు! కాబట్టి పెద్ద స్క్రీన్ అనేదానికి ఇంకా అర్థం లేదు. కానీ శంఖంలో పోస్తే తీర్థం అయినట్టుగా, పెద్ద స్క్రీన్ మీద వస్తే సినిమా అయిపోతుంది. అట్లా దీన్ని ఇక్కడ ప్రదర్శించి సినిమా చేసిన, అదీ ఇంత మంచి స్లాట్లో వేసిన తెలంగాణ భాషా సాంస్కృతిక శాఖ సారథి Harikrishna Mamidi గారికీ, సండే సినిమా నిర్వాహకుడు ప్రణయ్రాజ్ వంగరికీ, ఈ కార్యక్రమం జరగడానికి వారధిగా పనిచేసిన Akshara Kumarకూ మా టీమ్ తరఫున ధన్యవాదాలు.
నేర్చుకోవడంలో భాగం అన్నట్టుగానే ఈ సినిమా తీశాం. తీసిందాన్ని విడుదలంటూ చేయాలి కాబట్టి, యూట్యూబ్లో పెట్టేశాం. దీని మొత్తం ‘జీవితకాలం’లో మహా అయితే ఒక రెండు వేల మంది చూస్తారు కావొచ్చని అనుకున్నాను. అలాంటిది రెండ్రోజులు కాకముందే రెండు వేల వ్యూస్తో నా అంచనాలను తప్పించి ఆనందపరిచారు. హైదరాబాద్లో ఉన్నవాళ్లు బాగా చూస్తున్నట్టున్నారు అంటే, సొంతూరు విడిచిపెట్టిన అందరూ కనెక్ట్ అవుతారు అంది నా వైఫ్. కావొచ్చు! ఇందులోని ప్రతీ ముక్కనూ విడివిడిగా చూసినవాడిగా, అసలు ఏకమొత్తంగా ఈ సినిమా ఇవ్వగలుగుతున్న వర్జిన్ ఫీలింగ్ ఏమిటి అనేదాన్ని మాత్రం బాగా మిస్సవుతున్నాను.
మొత్తానికి మేము కూడా ఒక సినిమా తీయగలిగాం. ఆశ పడినట్టుగానే మార్చి కల్లా పూర్తి చేయగలిగాం. మార్చి 25న నేరుగా ఇది యూట్యూబ్లో విడుదల అవుతుంది.
ఇలా సినిమా తీస్తున్నామని దీని గురించిన ప్రస్తావన మాటల్లో మాటగా చేసినప్పుడు, ఒకరిద్దరు, ‘షార్ట్ ఫిల్మా?’ అని అడిగారు. షార్ట్ ఫిలింస్ మీద నాకేమీ అగౌరవం లేదు. కానీ ఆ అడగటంలో దీన్ని సినిమా అనడానికి ఏదో అడ్డుపడినట్టుగా తోచింది. ఇందులో ఏముంది అన్నది వేరే విషయం. కానీ ఒక గంటా నలభై నిమిషాల నిడివి లెక్కలో ఇది సినిమానే!
మేము ముగ్గురమూ(అజయ్తో కలిపి) పబ్లిష్డ్ రైటర్స్మే అయినా, ఎందుకో సాహిత్యం మీద ఆసక్తి సన్నగిల్లినప్పుడే ఈ సినిమా ఆలోచన కలగడానికి కారణం, బహుశా ఆ శక్తి ఇలా బదలాయింపు కోరుకున్నది కావొచ్చు. అయితే సాహిత్యంలో ప్రతి పదమూ, వాక్యమూ చాలా పకడ్బందీ వ్యవహారం. కానీ సినిమాలో కొంత ‘లూజ్’గా ఉండొచ్చు. ఊపిరి పీల్చుకోవడానికి అవకాశం ఉంటుంది. అసలు ఒక సిచ్యువేషన్ను కంట్రోల్లోకి తీసుకోవడంలోనే మన పని సగం అయిపోతుంది. సినిమా అనే కలెక్టివ్ ఎఫర్ట్లో ఉన్న మ్యాజిక్కే అది. ఈ కలెక్టివ్ అనే మాట మనుషులకే కాదు, వస్తువులూ, ప్రదేశాలకూ వర్తిస్తుంది. అసలు కెమెరా కన్నుముందు సజీవం కానిదంటూ ఏమీలేదు. చూశారా, పోయిందనుకున్న ఆసక్తి అప్పుడే తిరిగొచ్చి, నన్ను ఏదో రాయాలని గోకుతోంది. అట్లా ఈ సినిమా తన మొదటి విజయం నమోదు చేసేసింది.
ఈ సినిమాకు నేను రచయితగా పనిచేశాను, నటించాను లాంటి పరిభాష వాడాలంటే, దీన్నేదో దూరం చేసి చెప్పినట్టుగా ఉంది. జీవితానికి వీలైనంత దగ్గరగా అలా మామూలుగా మాట్లాడుకోవడానికీ, ఉండటానికీ ప్రయత్నించాం. ఇలా మామూలుగా ఉండటం కూడా మాకు మామూలు విషయం కాలేదని తెలియాలంటే ఎప్పటికైనా మా బ్లూపర్స్ చూడాలి.
ఇలాంటి ఇండిపెండెంట్ సినిమాలు తీయడంలో చాలా పరిమితులు ఉంటాయి. ఇలా అంటున్నానని 'ఫస్ట్ టైమ్ మినహాయింపులు’ ఏమీ కోరడం లేదు. మామూలు ప్రపంచ సినిమాను చూసే కళ్లతోనే దీన్ని విమర్శించొచ్చు. ఇలా చెప్పగలగడానికి వన్ మాన్ ఆర్మీ మెహెర్ ప్రతిభ మీద నాకున్న అమితమైన నమ్మకం కారణం.
సాయంత్రాలు సరదాగా గడపగలిగే స్నేహితులతోనే అటు కలిసినట్టూ, ఇటు సినిమా తీసినట్టూ కావడం దీని వల్ల వచ్చిన అదనపు లాభం.
(ఈ సినిమా ట్రైలర్ ఇంతకుముందు చూడనివాళ్ల కోసం కామెంట్స్లో లింక్ ఇస్తున్నా.)
.jpeg)
